شیراز پایتخت فرهنگی ایران

شیراز مركز استان فارس در جنوب ‌غربی ایران است.شیراز با جمعیت 1.279.140 نفر)، پنجمین شهر ایران است.موقعيت جغرافيايي اين شهر در ارتفاع ۱۴۸۶ متری از سطح دریا در دامنه‌های رشته‌کوه زاگرس است. امروزه شیراز را قطب الکترونیک ایران می‌‌نامند.
شیراز در فاصله‌ 919 کیلومتری‌ تهران واقع‌ شده‌ و مرکز استان‌ فارس است‌. این‌ شهرستان‌ آب‌ وهوای‌ نسبتاً معتدل‌ و فصولی‌ منظم‌ دارد. ناحیه‌ شیراز از زمان‌های‌ قدیم‌ دارای‌ اهمیت‌ و اعتبار بوده‌ و نام‌ آن‌ در الواح‌ عیلامی‌ مکشوف‌ در تخت‌ جمشید ذکر شده‌ است‌. آرامگاه‌ دو شاعر بزرگ‌ ایران‌ - سعدی و حافظ - در این ‌شهر است‌ و آرامگاه خواجو در کنار درواز ه‌ شهر جای‌ گرفته‌ است‌.
شیراز طبق گفته‌ها در آغاز شهری با هسته میدانی که امروز ستاد نام دارد و خیابانی که قصرالدشت نام دارد، بوده و به مرور زمان توسعه یافته تا جایی که چندین روستای مجاور از جمله گلشن (کشن)و پودنک و احمدآباد و دینکان را در خود بلعیده است.
شیراز فرودگاهی داخلی و بین المللی در جنوب باختری خود دارد.

سوغات شیراز

سوغات عمده شیراز آبلیمو و آبغوره می‌‌باشد. همین طور بهار نارنج شیراز زبانزد خاص و عام است. همینطور شیرازی‌ها نوعی فالوده به همان نام فالوده شیرازی دارند که یکی از بهترین انواع فالوده در ایران است. از انواع دیگر صنایع دستی می‌توان به خاتم‌کاری، منبت‌کاری، قالی و قالیچه اشاره کرد. خاتم این شهر معروف است.

تاریخچه شیراز

در افسانه ها آمده است كه شيراز فرزند تهمورس (از پادشاهان سلسله پيشداديان) شهر شيراز را تأسيس كرد و نام خود را بدان بخشيد. به روايتي ديگر، نام اين ديار، "شهرراز" بوده كه به اختصار شهر از و شيراز خوانده شده است.
در حالي كه بر اساس تحقيقات "تدسكو" شيراز به معناي مركز انگور خوب است، "ابن حوقل"، جغرافي دان مسلمان قرن چهارم هجري، علت نامگذاري شيراز شباهت اين سرزمين به اندرون شير مي داند، چرا كه به قول او عموما" خواربار نواحي ديگر بدانجا حمل مي شد و از آنجا چيزي به جايي نمی‌بردند. و بالاخره بنا به نوشته كتاب "صورالاقاليم"، از جهت وجود دام هاي بسيار در دشت شيراز، آنجا را "شيرساز" ناميده اند
جاذبه هاي گردشگري فارس :
فارس سرزمين پارسيان است که مردم جهان ايران را با اين نام و نشاني مي شناسند. استان فارس يکي از پرجاذبه ترين و پرقدرت ترين مناطق گردشگري و توريستي جهان را تشکيل مي دهد. در اين استان تعداد 288 مورد جاذبه ،شامل :
148 مورد باستاني ، تاريخي ، مذهبي و فرهنگي ، 125 مورد جاذبه طبيعي ،15 مورد جاذبه تاريخي – طبيعي وجود دارد . شهر شيراز بعنوان مرکز استان از کهن ترين زمان تاريخي ايران وجود داشته است و لذا بيشترين آثار مهم تاريخي و فرهنگي را نيز در خود جاي داده است . اين شهر از زمان هخامنشيان وجود داشته است ، ليکن رونق آنرا در تاريخ بعد از ظهور و ورود اسلام مي دانند. عمده اين رونق در زمان ديلميان ، اتابکان ، آل اينجو و ال مظفر وبخصوص در دوره زنديه اتفاق افتاده است .
آثار باستاني استان :
شامل نقوش برجسته ايلامي ، پاسارگاد، تخت جمشيد ، دخمه سنگي ، قصرابونصر، نقوش ساساني برم دلک ، آتشکده هاي ساساني ، شهرمعروف شاپور(بيشابور) ، کاخ شاپور ، مجسمه شاپور ، تنگ چوگان ، آتشکده جره ، نقش رجب ، نقش رستم ، کاخ ساسان ، تنگ براق ، آتشکده کاويان ، دارابگرد و قعله دختر همه اين آثار زمينه مطالعه تاريخي دانشمندان و مورخان داخلي و خارجي را فراهم کرده اند.

آثار تاريخي – فرهنگي استان

شامل ارگ کريم خاني ، مدرسه خان ،ديوانخانه ، بازار وکيل ، حمام وکيل ، باغ هاي دلگشا، ارم ، عفيف آباد وغيره گهواره ديد ، قلعه کريم خاني ، حافظيه ، آرامگاه سعدي ، آرامگاه خواجوي کرماني ، سراي مشير، مسجد وکيل ، آرامگاه هاي شيخ روزبهان ، سيبويه ، بابا کوهي ، موزه پارس ، بند امير ومساجد.
بقاء متبرکه استان :
شامل دروازه قران ، بارگاه شاهچراغ ، بقعه سيد مير محمد ، آستانه سيد علاالدين حسين ، بارگاه شاه مير علي بن حمزه ،بقعه تاج الدين غريب ، بقعه بي بي دختران .
ديدنيهاي طبيعي استان:
شامل آبشار مارگون ، پيربناب ، بوان ، بهشت گمشده ، آبشار کوهمره سرخي ، برم شش پير ، درياچه هاي فامور ، مهارلو و بختگان

در سه کیلومتری شمال تخت جمشید، جانب راست جاده شوسه که به سوی اصفهان می‏رود، فضای کوچک عقب رفتگی در کوهستان وجود دارد که در آنجا، نقوشی از اردشیر بابکان و شاپور اول حجاری کرده، و این محل را نقش رجب می‏خوانند. علت این نام جز شهرت محلی عجالتاً دلیلی ندارد؛ مرحوم فرصت الدوله در کتاب آثار عجم نوشته است که آن را نقش قهرمان هم خوانده‏اند.
آثار نقش رجب شامل سه نقش برجسته است: سمت روبه‏رو نقش برجسته اردشیر بابکان را نشان می‏دهد که نماد سلطنت را از مظهر اهورامزدا می‏گیرد؛ در وسط آنها نقش دو طفل دیده می‏شود که یکی ظاهراً ولیعهد و دیگری حامل گُرز شهریاری است. پشت سر اهورامزدا، نقش دو بانو در حال احترام نموده شده، پشت سر اردشیر خواجه سرایی‏مگس پران به دست قرار دارد و شخصیت عالیقدرتری نیز، به حال کرنش ایستاده است. کمی عقب‏تر، خارج از هشت نقش مزبور، تصویر کرتیر، موبد معروف و مقتدر دوران شاهنشاهان اول ساسانی به حال احترام با نبشته مفصل پهلوی به نظر می‏رسد؛ نبشته پهلوی آسیب دیده‏ای هم در نزدیک نقش اردشیر نقر نموده‏اند که مضمون ترجمه قسمت خوانای آن، چنین است: «آیین زردشت از بین رفته بود من که شاهنشاهم آن را از نو برقرار نمودم». دو نقش برجسته دیگر، تصویر شاپور اول، فرزند اردشیر بابکان را می‏نماید: نقش جانب راست، مظهر اهورامزدا را سوار بر اسب نشان می‏دهد که حلقه شهریاری را به شاپور سوار بر اسب می‏بخشد. در نقش جانبِ چپ، شاپور سوار بر اسب است و 9 نفر از بزرگان کشور پشت سر وی ایستاده‏اند که علامت خاندانهای بزرگ و اسپهبدان بر کلاههای چند نفرشان هویداست. آثار نقش رجب در تاریخ 24 شهریور 1310 خورشیدی ذیل شماره 22 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.